oké, dit is hier geen bericht om medelijden op te wekken, ik moet het gewoon even kwijt maar ik heb het gevoel dat niemand echt ziet dat er problemen zijn en ik ben niet iemand die anderen met mijn problemen wil lastig vallen. De laatste tijd gaat het hier niet zo goed met me, oké, ik subjectieveer het hiet wel, anderen hebben het slechter dan ik, maar voor mij persoonlijk gaat het niet goed. De laatste tijd lijkt meer en meer mee te werken, in alles dat gebeurt is er een teleurstelling, alle goede dingen hebben iets van teleurstelling in mij, of ik hou rekening met het feit dat er iets wel zal teleurstellen. Het leven zwart zien noemen ze dat ook wel, maar ik probeer mijn kop recht te houden en denken dat het allemaal wel zal beteren, maar om de zoveel tijd krijg ik toch wel de klap op mijn hoofd die me constant op de grond houdt. Net zoals op school, het ging me al niet zo goed de laatste tijd, ik oversliep me veel, geen zin meer om er iets voor te doen, enzoverder. Ik merkte het natuurlijk wel zelf dat ik niet goed bezig ben, mijn afwezigheid werd meer en meer opgemerkt, klasgenoten dat me meer laten voor wat ik ben dan even een gesprek met me komen slaan, opdrachten die niet goed zijn afgewerkt of die ik blijf uitstellen, waarvan ik weet dat ik het beter kan. Nu vorige vrijdag is het tot me doorgedrongen dat misschien alles nog niet te laat is, als ik me erachter schiet kan ik nog redden wat er te redden valt, dus ben ik een weekend niet buiten geweest, hoewel ik plannen had gemaakt, die dus niet zijn doorgegaan. Nu moesten we voor vandaag een bundel maken over shopping, ik was nu niet veel naar de les geweest, en dat was haar opgemerkt, dus wou ik die bundel toch niet verwaarlozen om toch te redden wat ik kan, blijkt nu dat ze mij toch gebuist heeft…Joy, daar vliegt de motivatie de deur uit. Het is mijn eigen fout ik weet het wel, niemand moet dit me zeggen, waar ik wel nood aan heb is iemand die me zegt hoe ik het nog kan redden, ik loop wat verloren tussen het vele schoolwerk, niet wetende hoe ik aan wat moet werken. Ik probeer het zelf uit te zoeken maar ik geraak er niet. Ik had deze week voorgenomen wat schoolwerk in te halen maar die motivatie ontbreekt me nu totaal. Het zijn de laatste maanden, maar ze zijn er teveel aan. Ik ben het beu er alleen voor te staan, ik heb iets van begeleiding nodig in de dingen da ik nu, mensen die zeggen, “doe nu dit of dat”, en niet dat ik het zelf mag regelen want dan stel ik toch maar uit tot het punt wanneer het juist te laat is om eraan te beginnen en ik juist niet klaar geraak… Iemand tips om me eruit te helpen?
My mouth will say “Yes”, but my mind thinks “No”
