Het is altijd spijtig, je hoeft niet altijd direct verliefd te zijn om iets te beginnen. Liefde kan groeien. Het is spijtig als de een er dan vroeger de brui aan wilt geven dan dat jij voor ogen had. Zelfs als die kans niet zo lang duurde overkomt me een gevoel van droefigheid. Waarom? Neem ik het te persoonlijk op? “Wat scheelt er met mij?”. Of is het eerder het gevoel van falen “Deed ik iets niet goed?”.
Of ligt het niet aan mij dan?
Hoe dan ook, het is spijtig. Na een goede 8 maand vrijgezel te zijn durfde ik me opnieuw in een avontuur storten, iets dat ik totaal niet verwachte dat het vlug zou gebeuren, en met iemand die ook niet direct bij mijn standaardtype’s zou passen. Maar het voelde leuk aan, Khad er ergens wel een goed gevoel bij, ik liet het me overvallen en zag het dag voor dag, maarja, blijkbaar zag ik het alleen 
Ik kom ooit wel eens terecht 
