h1

Verloren moeite

mei 9, 2007

oké, dit is hier geen bericht om medelijden op te wekken, ik moet het gewoon even kwijt maar ik heb het gevoel dat niemand echt ziet dat er problemen zijn en ik ben niet iemand die anderen met mijn problemen wil lastig vallen. De laatste tijd gaat het hier niet zo goed met me, oké, ik subjectieveer het hiet wel, anderen hebben het slechter dan ik, maar voor mij persoonlijk gaat het niet goed. De laatste tijd lijkt meer en meer mee te werken, in alles dat gebeurt is er een teleurstelling, alle goede dingen hebben iets van teleurstelling in mij, of ik hou rekening met het feit dat er iets wel zal teleurstellen. Het leven zwart zien noemen ze dat ook wel, maar ik probeer mijn kop recht te houden en denken dat het allemaal wel zal beteren, maar om de zoveel tijd krijg ik toch wel de klap op mijn hoofd die me constant op de grond houdt. Net zoals op school, het ging me al niet zo goed de laatste tijd, ik oversliep me veel, geen zin meer om er iets voor te doen, enzoverder. Ik merkte het natuurlijk wel zelf dat ik niet goed bezig ben, mijn afwezigheid werd meer en meer opgemerkt, klasgenoten dat me meer laten voor wat ik ben dan even een gesprek met me komen slaan, opdrachten die niet goed zijn afgewerkt of die ik blijf uitstellen, waarvan ik weet dat ik het beter kan. Nu vorige vrijdag is het tot me doorgedrongen dat misschien alles nog niet te laat is, als ik me erachter schiet kan ik nog redden wat er te redden valt, dus ben ik een weekend niet buiten geweest, hoewel ik plannen had gemaakt, die dus niet zijn doorgegaan. Nu moesten we voor vandaag een bundel maken over shopping, ik was nu niet veel naar de les geweest, en dat was haar opgemerkt, dus wou ik die bundel toch niet verwaarlozen om toch te redden wat ik kan, blijkt nu dat ze mij toch gebuist heeft…Joy, daar vliegt de motivatie de deur uit. Het is mijn eigen fout ik weet het wel, niemand moet dit me zeggen, waar ik wel nood aan heb is iemand die me zegt hoe ik het nog kan redden, ik loop wat verloren tussen het vele schoolwerk, niet wetende hoe ik aan wat moet werken. Ik probeer het zelf uit te zoeken maar ik geraak er niet. Ik had deze week voorgenomen wat schoolwerk in te halen maar die motivatie ontbreekt me nu totaal. Het zijn de laatste maanden, maar ze zijn er teveel aan. Ik ben het beu er alleen voor te staan, ik heb iets van begeleiding nodig in de dingen da ik nu, mensen die zeggen, “doe nu dit of dat”, en niet dat ik het zelf mag regelen want dan stel ik toch maar uit tot het punt wanneer het juist te laat is om eraan te beginnen en ik juist niet klaar geraak… Iemand tips om me eruit te helpen?

My mouth will say “Yes”, but my mind thinks “No”

Advertenties

7 reacties

  1. bizar, heb een heel lang antwoord gepost en het verschijnt niet bij je comments


  2. Ik herken(de) mezelf hierin. De laatste loodjes, schoolmoeheid, de eindmeet in zicht maar nog niet bereikt.Het is alsof je tegenover een berg staat die onoverkomelijk is. Je beseft dat je de koe bij de horens moet vatten, maar je laat ze nog even rondlopen. Je laat de dagen nutteloos verglijden,terwijl je eigenlijk een ganse dag gewerkt moest hebben, en ’s avonds voel je je nog slechter. Je zit in spiraal en elke poging om je te herpakken wordt in jouw ‘ogen’ afgestraft, en je zak terug een beetje dieper. Het is alsof je buiten jezelf staat en kijkt naar hoe zielig, moedeloos en zwak je je gedraagt.


  3. Iedereen rondom jou lijkt het wel goed te doen,hetgeen je nog moedelozer maakt, alsof de anderen de perfectie zijn en jij de imperfecte. Ik heb het ook allemaal meegemaakt. Het heeft iets van een pre-afstudeerdepressie. Van allemaal nog net niet, terwijl je zo hard verlangt dat het allemaal al net wel is…


  4. Wel tips geven is moeilijk, ik kan alleen vertellen hoe ik het heb aangepakt. Je moet eerst alle storende of interferende factoren in je leven uitschakelen. Je begint daarbij eerst bij jezelf, je moet stoppen met tegen jezelf te kankeren van ‘had ik, als ik nu dat had gedaan, dan…’. Negativisme brengt je geen stap verder, maar duwt je enkel dieper. Wanneer je daadwerkelijk gaat geloven dat je het kan, dan zul je het ook daadwerkelijk kunnen. Je moet ook leven in het nu. Wat je een dag, een week geleden hebt vergald, daar moet je niet meer aan denken. Bovenal je moet doorzetten, blijven geven, ook al vind je dat je na een tijdje nog geen resultaten boekt. Stap per stap gaan in de goeie richting is veel belanger. Langzaam die berg beklimmen, misschien bereik je eind juni, de top nog niet, maar je staat wellicht wel al halfweg. De top kan je in augustus ook nog bereiken, en dat is geen schande want er zijn zovelen die nooit een top in hun leven bereiken, maar als het ware geimmobiliseerd zijn. Vooruitgang boeken, is evolueren en niet stagneren. Want stagneren is achteruit gaan. Er is maar een weg een weg vooruit.


  5. Verder, hoe hard het ook klinkt, het heeft bij mij gewerkt, het leuke leventje van de mensen rondom jou moet je niet optimaliseren. Het lijkt alsof zij een leuk leventje hebben, ze kunnen op stap gaan, hoeven niet elke dag achter die bureau te kruipen,… Niks is minder waar. Jij bevindt je gewoon in een minder leuke fase, money-time als het ware, je ‘moet’ nu presteren. Misschien ben je dan even niet de leukerd die altijd in is voor avontuur of mee op stap wil, maar door ‘nee’ te zeggen ga je de mensen rondom jou niet minder genegen zijn. Het is ten slotte maar tijdelijk.Je hebt nog tijd genoeg erna om de ‘leuke’ maat te zijn.Wat nog helpt is plannen. Een strakke planning maken van alles wat je nog moet doen, en die planning zo nauwgezet opgevolgen. Zo zie je de stapel altijd maar verkleinen en ben je gemotiveerd om het einde te halen. Ik ben vooral hard tegen mezelf geweest. Wanneer ik hard gewerkt had, dan gaf ik mezelf tijd voor ontspanning. Je mag bovenal niet vergeten je te ontspannen, maar dat ontspannen mag natuurlijk niet langer duren dan je inspanning. Een uurtje een glas gaan drinken en erna terug aan de bureau was voor mij voldoende. Een laatste tip die mij geholpen heeft, al is dat misschien persoonlijk, is quotes lezen. Ik las oneliners, citaten, quotes van personen die me inspirerenden, van wijsgeren en ondernemers, van mensen die iets hadden bereikt. Die quotes vertelden vaak dat hun ‘carrière’ ook niet altijd over rozen liep, maar dat ze ook moesten doorzetten. Maar at the end, niemand was zich daar bewust van, de gehele wereld dicht ze nu alle lof toe als ‘de grote, sterke karaktermensen.’ Natuurlijk is zoiets heel persoonlijk,wat bij de ene persoon helpt helpt daarom niet bij de ander;
    Om met een boutade af te sluiten : “Een pessimist ziet een probleem in elke opportuniteit. Een optimist een opportuniteit in elk probleem.” Winston Churchill, een groot staatsman, niet?
    greetz GO AHEAD!!!


  6. Zo het was blijkbaar te lang, dus heb het moeten splitsen 🙂

    greetz


  7. Fiew, mijn eerste bezoek aan jou blog, via Fre en ik lees dit!

    Wel, ik ben blij dat je het kunt verwoorden, en goed ook! Motivatie en de-motivatie, is een ding wat steeds terug komt, ook ik, heb er nog last van, ondanks dat ik een flinke carrière heb. Wijze raad:nooit naar anderen kijken, je kent hun doen en laten niet, alleen jij weet wat je wel en niet kunt. Blijf binnen die grenzen! Ken jezelf.
    En als je een dag in je nest wil liggen, blijf dan liggen.
    Dan bouw je energie op om daarna beter te presteren!!



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: